Nezavisnost zemlje

1876. godine skinuta je turska zastava sa bedema starog beogradskog grada, što je značilo kidanje svih veza sa turskom carevinom. Uz pomoć Srbije pokrenuta je hrišćanska svest u Bosni, čiji je narod počeo da diže bune koje su prerasle u opšti ustanak protiv Turaka. Uz Srbiju (koja je vodila dva rata protiv Turaka u periodu 1876-1878), u rat protiv Turaka stupaju Crna Gora i Rusija, a januara 1878. godine turska carevina priznaje: nezavisnost Srbije sa proširenim granicama, nezavisnost Rumunije, uvećanje Crne Gore, stvaranje nove bugarske države kao kneževine i autonomiju Bosne i Hercegovine.

Srbija postaje 1882. godine kraljevina na čelu sa Mihajlom Obrenovićem, a Beograd kraljevska prestonica, koja u narednim godinama dobija prve telefonske linije, železničku stanicu, vodovodnu mrežu, električno osvetljenje, tramvaj i 1903. godine, nakon ubistva kralja Aleksandra Obrenovića, novog karalja - Petra I Karađorđevića.